فصل دوم) همه چیز رو آماده کرده بود. بند کفشش رو هم محکم کرد و کوله اش هم سر کولش گذاشته بود آماده آماده بود واسه رفتن ؛ آخه شنیده بود یه جایی هست اگر برسه اونجا به اون چیزایی که می خواد و دوست داره می رسه ! می خواست سریع تر اون چیزی که فکر می کرد حرکت کنه تا زودتر اونجا برسه با اینکه همش 9 ، 10 سالش بود تصمیمش رو قاطعانه گرفته بود به حرف هیچ کس هم گوش نمی کرد تصمیم گرفتن در باره این موضوع و رسیدن به آرزوهاش براش خیلی سخت نبود ؛ فکر می کرد زودتر برسه بهتر از اینه که دیر اونجا باشه سوار قطار شد و با دستای کوچیکش تکیه گاه رو محکم چسبید.

فصل سوم) می خواست پیاده شه تردید داشت "یعنی باید اینجا پیاده شم" که احساس کرد یکی به کمرش می زنه و می گه نمی خوای پیاده شی ؟ قرار بود این ایستگاه مقصدت باشه توی بلیط ات قید شده بود !
سرش رو به علامت تائید پایین میاره و راه می افته .
محیط دورش کدر تر از قبل شده بود دلیلش رو نمی دونست واسه اش عجیب بود چرا همه چی اول این قدر شفاف بوده و الان …. پاش رو گذاشت رو زمین ، وقتی راه می رفت به نظرش زمین هم سفت تر شده بود ! شونه هاش رو به نشونه تعجب و ندونستن موضوع بالا برد و پایین انداخت .
اونجا اکثرا از بزرکتر بودن کسی رو هم سن و سال خودش اول ورود به اونجا ندید ؛ اول ورودش به هرکس برخورد می کرد اول با اخم نگاش می کرد بعد می خندید (!)  رفتار اونا واسش عجیب بود .

فصل چهارم) 5 ، 6 سال از ورودش به اونجا می گذشت دیگه الان قاطی آدمای اونجا شده بود و کسی اول بهش اخم نمی کرد و نمی خندید دیگه خودش رو با افراد اونجا یکسان می دید اگر قبلا چیزی نظرش رو جلب می کرد و دوست داشت اونو با انگشت به بقیه نشون بده دیگه الان همه چیز به نظرش قدیمی شده بود هیچ چیز براش تازگی نداشت .
رفت تا وسائلش رو جمع و جور کنه  و بره این بار به هیچ کسی هیچ چیز نگفت . مطمئن بود اگر دیر برسه باید خیلی منتظر بمونه تا به قطار بعدی برسه کیفش رو دستش گرفت و راه افتاد
هیچ چیز اونو سمت خودش جذب نمی کر فقط می دونست که باید این راه رو بره ( ولی قبلا دیده بود بقیه که می خوان برن یه شوقی دارن یه چیزی جذبشون می کنه!)

فصل پنجم) قطار رسید ، نزدیک قطار که شد و می خواست بره بالا مکثی کرد "برگردم!" به خودش گفت " نه ، من که آماده ام ؛ با همین می رم "
این بار وقتی به مقصد رسید دیگه شک نکرد ؛پیاده شد . اینجا هم با جای قبلی تفاوت داشت ولی دیگه این تفاوت های جزئی به چشمش نمی اومدن .
اولین کسی که اونجا دیدش باز لول بهش اخم کرد ولی به جای خنده ، آهی کشید و رفت ! بر خلاف قبل این دفعه معنی این رفتار رو فهمید "اینجا هم باز زودتر از موعد خوش رسیده بود و دیگه راه برگشت نداشت !"

فصل ششم) الان هروقت نگاهم به چرک نویس هایی که اونم فقط برای آروم کردن خودمه می افته بقدری خسته می شم که گاهی فراموش می کنم اصلا واسه چی می خواستم بنویسم !

بقدری خسته ام که دیگه اون ذوق کودکانه و نو پای ادبی ام که داشتم رو به خزان رفته !
چه زیبا می گوید : " قصه این است
                                            قصه آری قصه درد است
                                                                           شعر نیست
این عیار مهر کین و مرد و نامرد است 
                                                 …. این گلیم تیره بختی هاست " (م.امید)